Ik heb geen zin om op te staan

Ron Van de Plas

Zo met de vroege staan, da’s ook maar niks.
Bed uit om zes uur en een halfuurtje later de auto in, deel gaan uitmaken van de miljoenen mobiele medeburgers. 
Ja, ik weet het, gij daar op de laatste rij. Ik ben niet de enige. Uiteraard niet, er zijn nog miljoenen andere van die zotten die elke dag zo vroeg gaan werken. 

Het probleem is: altijd al een nachtmens geweest, ikke. Moeilijk het bed in, moeilijk het bed uit. Zelfs in mijn wonderjaren bij radio Maeva had ik dat probleem al. Ik kon toen in principe wel recht uit bed de studio in zwijmelen en Wekkerwacht beginnen zonder in de file te staan, maar dat vroege opstaan lag ook in die oertijd niet in mijn natuur.

In deze computergestuurde tijden loopt alles volautomatisch – een station dat door afwezigheid van een presentator uit de lucht gaat, is een rariteit geworden – maar ooit was het anders. Ik herinner me zo’n ochtend bij Maeva die redelijk spectaculair verliep, om het zacht uit te drukken. Ron van de Plas was een paar dagen met vakantie, ik was dus helemaal alleen in het appartementje in Ukkel en zoals gewoonlijk was ik weer eens tot een kot in de nacht blijven plakken bij Ronny Van Gelder. Ron is overigens afgelopen zondag nog te gast geweest tijdens Zondag Zondag maar ik zal het daar later over hebben anders dwaal ik af. 

Achiel, Valain, Hugo Adam

Waar was ik? Oh ja, helemaal alleen in Ukkel. Helemaal vertrouwend op mijn wekkerradio die op een goeie vijf centimeter van mijn oren stond. Het was echt in de vroegste periode toen we nog geen telefoon hadden gekregen van papa Valain. GSM’s moesten ook nog uitgevonden worden. Mijn wekkerradio begon elke ochtend om 05.30 een hels lawaai te maken. Normaal werd ik daar gewoon netjes wakker van (en als dat niet het geval was, stond Ron wel naast mijn bed, oh ja) en rond 05.35 zat ik dan in de living een sigaretje te roken met de radio zachtjes op het programma van Wout Wolkema. Ik weet nog dat ik om 05.38 meestal naar de ledjes van de wekkerradio keek en dan altijd aan Veronica moest denken. Den Hofman zal het graag lezen. En om 06.00 zat ik dan met dampende koffie in de studio om Maeva tijd de juiste tijd altijd te draaien en de prachtplaat te starten.

Niets van dat alles gebeurde die ochtend. Bibi bleef gewoon doorslapen, het helse lawaai van de wekkerradio drong niet tot mijn brein door en Ron was er niet om me wakker te brullen. En zo geschiedde het, waarde lezer, dat het programma van Woutje gevolgd werd door stilte en Maeva om zes uur enkel een draaggolf vertoonde. Gelukkig hadden de mannen van de raad van beheer van de vzw Maeva een schitterend noodscenario bedacht voor dergelijke calamiteiten. Ze hadden een toerbeurt ontwikkeld waarbij ze – als ze van dienst waren – om zes uur moesten luisteren of Wekkerwacht op tijd begon. Zo niet, dan werd Peter Hoogland uit zijn bed gebeld omdat die in Asse woonde, het dichtst bij de studio. Peter moest dan in zijn witte Capri springen en mij komen wakker maken.

Willy De Geest

Ik heb nooit geweten waardoor dat fameuze scenario die bewuste ochtend in de war liep maar ik werd wakker door allerlei stemmen die door mekaar aan ’t roepen waren. Hoo gland stond naast mijn bed, maar ook Rudy Vanacoleyen was aanwezig en Willy De Geest ook, geloof ik. En om het allemaal nog net iets dramatischer te maken, kwam Valain even later ook al binnenvallen. Ik werd niet echt gestraft, maar het mocht volgens onze grote roerganger niet meer gebeuren. Het was natuurlijk wel zo dat in die tijd redelijk veel luisteraars wakker werden met Wekkerwacht (daar was het programma tenslotte voor bedacht) en als ik geen programma deed, bleef het stil op de radio en bleven ook heel wat Vlaamse wekkerradio’s stil. Mijn excuses mocht u 23 jaar geleden te laat op het werk zijn gekomen.

Rondbuik

Enfin, het probleem loste zichzelf op toen we Kabouter Rondbuik leerden kennen. Die woonde een paar straten verder boven zijn bakkerij in Ukkel. Hij gaf mij een walkie-talkie en elke ochtend als ik wakker werd, moest ik hem oproepen. Als hij mij om 5.45 niet hoorde, wist hij dat er iets verkeerd was en kwam hij naar de studio om me alsnog wakker te maken. De arme man heeft dat toch nog een aantal keer moeten doen, tot we uiteindelijk van Valain telefoon kregen in het appartement.

Nu ga ik eerst een Marlboro opsteken en daarna zal ik het over zondag hebben. Ik zou eigenlijk weer eens moeten stoppen met roken, maar met al die regeltjes en wetjes en Marijn Devalck die van het Atomium of zo gaat springen als er 10.000 mensen stoppen met roken, zou een mens nog liever juist het tegenovergestelde doen en vrolijk verder blijven paffen.

Oh captain my captain

Ik schreef nogal overmoedig: woensdag ben ik terug. Hoewel ik inderdaad dinsdagavond ongehavend de Zaventemse grond betrad, ben ik er tot vandaag nog niet toe gekomen iets in mijn dagboek te schrijven. Niet dat ik het te druk had of zo, integendeel. Maar ik wil het ook geen verplichting laten worden, want daar hou ik niet zo van.

Maar goed, de afgelopen dagen heb ik dus in feite zo goed als niets gedaan, behalve nog wat genieten van mijn resterende vakantiedagen. Ter mijner verdediging moet ik er bij zeggen dat ik wèl wat heb zitten grasduinen in mijn fotocollectie, op zoek naar foto’s uit mijn periode bij Radio Huguette die ik binnenkort op deze plaats ga publiceren. Foto’s van o.m. de illustere Jo Coene, de veelbesproken ouwe rot Rudi Van Vlaanderen en de Bekende Vlaming Peter Hoogland.

Verder ben ik toch wel enigszins geschrokken toen ik het nieuws vernam dat mijn collega Ron Vandeplas in het ziekenhuis terecht is gekomen. Ik kan niet zeggen dat het totaal onverwacht kwam, ook voor hem niet, hij is geen debiel en hij kent de risico’s natuurlijk. Natuurlijk hoop ik dat Ron zeer snel terug op de been is, maar ik zou het toch een beetje rustiger aan doen, als ik hem was. Verder gaat mijn goede raad niet, hij is een grote jongen die zijn eigen beslissingen kan nemen.

Ronny Van Gelder belde mij op met de vraag of ik vanaf maandag weer programma kan doen bij Extra Gold en ik heb maar ja gezegd, waarom niet. Het station heeft al tegenslag genoeg gehad de laatste tijd. Zeg maar rustig de hele tijd.

Zometeen ga ik eens langs bij Radio Forest, kijken hoe het leven daar staat. Joeri is live bezig, en ik ga eens op de koffie bij hem, en meteen ook even zien of alles in orde is voor de eerste Zondag Zondag van het nieuwe seizoen. Ik hoop dat Marc veilig vanuit de belegerde stad Antwerpen tot in Hamme geraakt. Hij heeft daar toch wat schrik voor. Voor morgen zijn er geen speciale gasten gepland, het wordt een uitzending waarin Marc en ik een beetje à l’improviste onze gang zullen gaan. Maar dat doe ik nog altijd het liefste, een programma zonder al te veel voorbereiding, inspelend op wat er ter plekke en op het moment zelf gebeurt.

Dead Poets Society – trailer

Oh, en wat ik ook nog gedaan heb deze week: op een nacht weer eens zitten kijken naar wat mijn absolute favoriete film is (denk ik): Dead Poets Society. Jaja, daar kan ik van zitten genieten, van dat verhaal van carpe diem en volg je eigen passie en oh captain my captain en de pakkende slotscène waarbij die jonge gasten op hun schoolbanken gaan staan en Robin Williams die op onnavolgbare wijze, net niet overdreven, thank you boys zegt. 

Straks ook een barbecue in mijn eigen hof. ’t Zal de laatste keer zijn dit jaar, denk ik. Het typische van een nazomer is namelijk dat hij niet eeuwig duurt. Maar ja, niets duurt eeuwig, behalve de eeuwigheid zelf.

(zwijg mij van de eeuwigheid, want als ik daarover begin na te denken, draait mijn kop zot en blijf ik bezig, ik zou bijna zeggen: tot in de eeuwigheid)