Een bom in de radio

Omdat het vandaag 2 november is, zullen we het nog eens hebben over een station dat al ruim twee decennia tot het radio-hiernamaals behoort: taratataaaaa…. Radio Maeva!

In 1987 hadden Marc en ik een eigen video-bedrijfje opgericht, omdat we toch met ièts onze dagelijkse boterham moesten verdienen en radio alleen was daarvoor niet genoeg. Onze eerste eigen produktie was een videofilm over onze tijd bij Maeva. We hadden namelijk in het voorjaar van 1983 een videorecorder en bijhorende camera cadeau gekregen van Denise en Achiel en vanaf die dag begonnen we met het sporadisch filmen van leuke momenten.

Drie jaar later besloten we al die fragmenten bij elkaar te rapen en er een film van te maken. We noemden het eindresultaat Een bom in de radio, naar een uitspraak van Ron Van De Plas, die in het prille begin van Maeva tegen mij opmerkte (toen de eerste zakken met post binnenstroomden): “Jongen, we zitten hier op een bom!“.

Commercieel was de film een flop. We verkochten er een paar honderd exemplaren van, maar video stond toen ook nog maar in de kinderschoenen. Onlangs kregen Marc en ik onze ouwe film op DVD in handen gestopt. Een cadeautje van Marc Goris, een grote Maeva-fan uit Sint-Niklaas. Bij het bekijken van de beelden moet je wel in gedachten houden dat alles gefilmd was met amateur-materiaal en dat er nog geen sprake was van commerciële TV.

Video: Een bom in de radio

De hele film kan je hier bekijken, op Youtube.
Met een fijne kabelverbinding is dat binnen op een wip en een snik. Meer fragmenten uit de film volgen later nog, als jullie braaf zijn.

Met mijn leuter in de hand

De vorige eeuw was nog volop in de herfst van haar bestaan. Radio Maeva was een dikke week of zo in de lucht. Ja vrienden, dit is nog eens een goeie ouwe anekdote uit de geschiedenis van die populaire vrije radio. Het ging tijd worden, hoor ik sommigen onder u al verzuchten. Ik weet het, ik weet het. De afgelopen dagen (zeg maar rustig: weken) heb ik zo weinig tijd (en eerlijk gezegd ook goesting) gehad, met die nieuwe job en al dat gedoe dat daar bij komt kijken en zo, dat het er niet van gekomen is.

Die nieuwe job valt eigenlijk goed mee. ’t Blijft het zelfde superfijne kabelbedrijf, maar toch lijkt het een heel ander euh.. bedrijf. De sfeer is helemaal anders, de manier van werken is een stuk minder strak en de teugels worden minder aangespannen. Marc heeft het met de aanpassing een stukje moeilijker dan ik. Die realiseert zich nog niet volledig dat er bij wijze van spreken geen enkele supervisor over zijn schouder staat mee te gluren als hij naar het toilet gaat. Bij wijze van spreken, zei ik dus.

Chris Van Opstal

Eergisteren was mijn goede vriend Chris Van Opstal jarig en dat vond ik aanleiding genoeg om hem nog eens uitgebreid te bellen op weg naar huis, vanuit de auto. Met Chris heb ik altijd enorm goed kunnen opschieten, zijn gevoel voor humor en zijn denkwijze sluit merkwaardig goed aan bij die van mij. Indertijd, bij Family Radio, amuseerden we ons allebei redelijk met het observeren en het bestuderen van de personages aan de Oorlogskruisenlaan. Chris is één van de weinigen uit die tijd met wie ik steeds contact ben blijven houden, ook al is dat de laatste tijd fel verminderd. Ik krijg nog altijd inwendig de slappe lach als ik me zijn wedervaren in de toiletten voor de geest haal. Op de middag ging ik Chris altijd gezelschap houden in de studio tijdens zijn programma, ik ging daar dan mijn boterhammetjes opeten want om in de grote refter te gaan zitten eten met de Franstaligen en zo, dààr had ik totaal geen zin in. Chris heeft overigens ooit nog eens dik onder zijn voeten gekregen van Danny Debruyn omdat hij op de radio vermeldde wat er tussen mijn boterhammen lag. Echt waar. Vlaanderen heeft geen boodschap aan het beleg van Ben van Praag, was het commentaar van de toenmalige programmaleider. Nee, dat zal wel niet.

Chris Van Opstal

Maar die toiletten dus. Op een middag ging Chris eens plassen en hij bleef verdacht lang weg, zodat ik zelf maar de volgende plaat startte vanop de DSC. Oh die DSC toch, die goeie ouwe Digital Station Controller, een mens zou er heimwee van krijgen. Toen Chris uiteindelijk met roodomrande ogen en zwaar zuchtend toch terugkwam, vertelde hij op zijn typische manier wat er gebeurd was. Ge weet toch dat de kuisvrouw altijd van die blokjes chloor of wat het ook is, in de wc gooit? Ja, dat wist ik, ik had ze zelf ook al zien liggen. Welnu vrienden, Chris stond te pissen en voor de joke mikte hij voluit op zo’n blokje. Waarna dat blijkbaar chemisch reageerde op de plas van Chris en sissend een hoop stoom of zo verspreidde. Chris boog zich onder het plassen nieuwsgierig naar beneden om die stoom te aanschouwen, en even later brandden zijn ogen en zag hij niks meer. En ik stond daar maar te gillen, met mijn leuter in mijn hand: ik ben blind, ik ben blind! Ik probeerde het me steeds weer visueel voor te stellen, en ik lag plat. Chris ook, uiteindelijk. 

Raar dat een mens zo’n details onthoudt.
Net zoals die keer bij Radio Maeva. Jaja, de eerste zinnen van dit stukje slaan wel degelijk ergens op. We waren enkele dagen in de lucht toen Peter Hoogland op een middag in Ukkel kwam en mij overhaalde om met hem mee te rijden. We zouden eens zien hoever Maeva te ontvangen was. Geen beter middel daartoe dan in de auto te stappen en weg van de zender te rijden tot het signaal zou wegvallen. Zo gezegd, zo gedaan. De Ford Capri van Peter was een uitstekend vervoermiddel en ik kon toch nog niet rijden, zodus. We rijden gewoon in de richting van Gent en we zien wel hoever we komen, zei Peter. Het was fijn en het was spannend. De radio keihard op Maeva en hopla wij weg. 

Peter Hoogland

En we bleven maar rijden, en op de radio bleef het maar keihard klinken zonder enige storing, en zo af en toe keken we elkaar eens aan met een blik van hoe is dit mogelijk en we reden Gent voorbij en het bleef maar duren en duren en uiteindelijk stond de Capri stil en wij stapten uit en de muziek van Maeva klonk nog altijd keihard uit de autoradio en we wisten al wel dat het bereik van de zender goed was maar dat het zo goed zou zijn hadden we niet verwacht en als twee kleine jongens stonden we naast de auto enthousiast te luisteren naar dit is maeva radio maeva het station waar pit in zit en met blinkende oogjes keken we naar het strand van Blankenberge en naar de Noordzee die een dikke honderd meter verder lag te schitteren in de zon. 

Voorwaar, ik zeg u: het voorjaar van 1981, het had wel iets.

Afscheid

Morgen is het mijn laatste dag op de klantendienst van het fijne kabelbedrijf. Vrijdag begin ik op de nieuwe dienst van datzelfde bedrijf en daar tussen zitten drie dagen vakantie.

Ik zie me daar nog binnen stappen ruim drie jaar geleden. Op aanraden van Marc, die daar al een paar jaar werkte, ging ik solliciteren en ja hoor, ze zagen het wel zitten met mij. De eerste september 2001 mocht ik beginnen. Op 11 september had ik een boete aan mijn been omdat ik te snel reed waar het niet mocht (ah ja, ik was te laat vertrokken thuis) en later die dag zag ik op de grote 6videowall waarop normaal het hele Vlaamse kabelnetwerk in de gaten wordt gehouden, twee grote wolkenkrabbers als kaartenhuisjes  ineenstuiken.

Drie jaar zijn voorbijgevlogen en morgen wordt het weer afscheid nemen. Zonder al te veel problemen overigens, ’t blijft maar een interne verhuis natuurlijk. 

In mijn radiocarrière heb ik al ontelbare malen afscheid genomen, van luisteraars, van collega’s, van radiostations. Tientallen laatste programma’s gemaakt en evenveel laatste platen gedraaid. Soms was dat All Things Are Possible, soms No Regrets. Mijn allerlaatste Wekkerwacht op 10 november 1983 vergeet ik nooit. Dàt was pas een afscheid. Ik kon toen niet echt iets zeggen over wat er aan de hand was, want Marc wou ook nog zijn laatste Lunchexpres doen later die dag en pas daarna gingen we bellen naar Valain om hem het nieuws mee te delen dat vijf van zijn medewerkers het voor bekeken hielden. Maar met muziek kan je soms meer zeggen dan met gesproken woorden, en de oplettende luisteraar hoorde toen wel dat er iets op til was.

Mijn laatste programma bij Radio Antigoon in 1998 sloot ik af met We Are Family, een knipoogje naar het feit dat ik een paar dagen later zou beginnen bij Family Radio. Tijdens het laatste ochtendprogramma dat ik deed bij de kleine keten FM Kempen draaide ik Ik ben gelukkig zonder jou en dat klopte als een bus: ik was superblij dat ik daar weg kon, bij dat bedrijf waar ik me langs geen kanten thuis voelde.

Radio Plus (1980)

Bij Radio Plus, in 1980, stapte ik op samen met de hele Nederlandstalige ploeg, en we deden daar een gezamenlijk laatste programma. LDGPeter HooglandDanny DebruynTon Schipper, ikzelf en nog enkele anderen, we zaten met tranen in de ogen dat laatste emotionele programma te maken.

Radio Plus (1980)

En zo was het altijd wel iets. Elk nieuw begin betekende dat er ooit een einde zou komen, en elk einde was op zijn beurt wel het begin van iets nieuw. Mijn leven is een aaneenschakeling van afscheid nemen en opnieuw van start gaan. Niets blijft eeuwig duren en alles gaat voorbij: jobs, radiostations, relaties, een huwelijk, vriendschappen, het leven van geliefden. Kortom, goede en slechte tijden, ze zijn geen van alle bestemd voor de eeuwigheid. 

En morgen om 13 uur sluit ik nog maar eens een periode af. Ik ben benieuwd of de laatste klant die ik dan als Contact Center Advisor aan de lijn zal hebben, een vriendelijke of een boze zal zijn. 

Ik hou van symboliek in het leven, en daarom ga ik van mijn drie tussenliggende vakantiedagen tussen de ouwe job en de nieuwe, gebruik maken om te stoppen met roken. Jawel, beste vrienden: een nieuwe cold turkey wacht op mij. Al eerder heb ik het een jaar volgehouden, en ’t zal ook nu wel weer lukken. 72 uur kwaad werk is het, niet meer dan dat, daarna is het menselijk lichaam vrij van nicotine. Daarna zit het allemaal in het koppeke en dat is het moeilijkste natuurlijk.

Zij die gaan stoppen, groeten u.
En nu naar Forest, voor een nieuwe Zondag Zondag. Daar ga ik nog eens flink doorpaffen, want symboliek of niet, niets menselijk is mij vreemd.

Zondag Zondag – ik had zoiets van: joepie!

Nog rap voor ik zometeen m’n bed induik, een opstel schrijven met als titel Wat ik vandaag gedaan heb.
Ik moet vandaag vroeg gaan slapen want morgen begint het gewone werkleven weer. Bijna had ik gezegd dat het dagdagelijkse leven weer begint, ware het niet dat ik van dat woord zo ongeveer steil achterover ga. Brrr. Dagdagelijks. Gezellig samenzijn. Naar de mensen toe. Wat heb ik een hekel aan dat taalgebruik. Om nog maar te zwijgen van mijn favoriet: ‘en ik had zoiets van‘. Hoeveel keer je dàt onding hoort per dag. 

’t Was Flikken vandaag en ik had zoiets van ‘joepie, Flikken vandaag!’. Alleen ging ik als gewoonlijk blindelings af op mijn Humo en op de een of andere manier klopte het beginuur niet zodat ik de helft moest missen. En ik had zoiets van shit!

’t Was Zondag Zondag vandaag, weer voor het eerst sinds juni. Marc kwam bepakt en bezakt naar de studio, met zijn onafscheidelijke rode knapzak, waarin deze keer o.m. een thermoskan vol koffie zat voor mij. En ik had zoiets van waauw. Het werd een, zoals gewoonlijk, chaotisch klinkend programma met chaos die toch min of meer georganiseerd en georchestreerd was. Nogal goed dat Marc het een beetje voorbereidt met items als de Bizarre Top 7, de Radioscoop en dat soort zaken. Ik weet dat het makkelijk is om het programma aan die vaste items op te hangen maar ik kan nog moeilijk de energie opbrengen om daar zelf veel tijd in te steken. Wat radio betreft, wil ik me tegenwoordig vooral amuseren en vooralsnog lukt me dat wonderwel bij Forest.

’t Is wel een ongekende luxe voor mij: op amper 7 minuten sta ik van bij mij thuis in de studio. Dat heb ik nog nooit meegemaakt in mijn radiocarrière, ’t was altijd file van hier en file van ginder.Als ik een beetje minder zou roken, pakte ik mijn fiets om tot in Hamme te rijden. 

Ah ja! Nog bijna vergeten melden: morgen is Marc te gast in mijn programma op Extra Gold, tenminste als alles daar technisch een beetje vlot verloopt. Misschien dat er dan weer geruchten de kop opsteken omdat iemand van MaevaFM te horen is bij Extra Gold. Die mogelijkheid calculeerden we natuurlijk wel in tijdens de opname van het programma. En we hadden zoiets van hihihi.

Vandaag trouwens de reactie gelezen van Ad Van Zeil, mijn ex-collega van de pionier-Maeva. Ad was de eerste presentator van Tussen Boek en Plaat, de laatavondshow die door Erwin Bergmans later legendarisch werd gemaakt. Ad woont al 15 jaar aan de Costa Blanca. Wat is dat toch met die mannen van Maeva? Allemaal verhuizen ze naar een zuiders land. Allez, twee toch al waar ik het van weet.
Ad schrijft in zijn reactie iets over Denise. Nu, da’s wel een beetje pijnlijk, zij is al bijna een jaar overleden. Ik heb dat aan Ad gemaild, hij kon dat natuurlijk niet weten. 

Morgen dus opnieuw aan het werk bij het fijne kabelbedrijf. Drie weken niet in Mechelen geweest, benieuwd wat voor nieuwe ontwikkelingen er zijn en hoe de sfeer is. Voor mij is het aftellen naar oktober, het schijnt dat de nieuwe job dan begint. 

En ik heb zoiets van: geen moment te vroeg.

Mag ik uw eten eens trekken aub?

Ken je die mop van die dj die naar Hilversum ging? Hij ging echt, dus eigenlijk is het geen mop.
De Marc ging naar Hilversum gisteren, samen met Serge Van Gisteren, en ’s avonds kreeg ik van hem nog een verslagje via MSN, en een trits foto’s. Ze gingen naar Veronica zien, want die zenden nog een paar dagen uit op de middengolf. Ik moet eerlijk zijn, mij zegt het allemaal niet zo veel. In mijn jonge jaren luisterde ik wel naar Veronica, hoor. Klaas Vaak was mijn favoriet, ik hield van zijn humor en zijn speciale stem. Tom Collins vond ik de mooiste naam en de aangenaamste stem hebben, Rob Out klonk me te Hollands, de koffiedame Tineke liet ik meestal aan mij voorbijgaan, en dat was het zo’n beetje. Ik herinner me wel heel goed de overgang van 192 naar 538, de onuitwisbare jingles en de actie Veronica blijft als u dat wil. Mijn aandacht ging over het algemeen meer uit naar Radio Noordzee want daar was meer live vanop het schip te horen.

Uiteraard begrijp ik wel de nostalgie van de fans en het feit dat die nu genieten van de heruitzendingen van programma’s van toen. Marc vertelde mij ook enkele onvoorstelbare dingen van gisteren, zoals die fan die het eten van de dj’s ging fotograferen, godbetert. En de blinde fan die alle dj’s ging betasten, al kan ik me dat dan toch ook wel voorstellen.

De fans kunnen waarschijnlijk vandaag op de Radiovisie-site een verslag lezen dat Serge geschreven heeft. Serge Van Gisteren, dames en heren, is zowat de specialist op het gebied van drijvende radiostations. Ik zal niet zeggen dat hij de Hans Knot van Vlaanderen is, maar veel scheelt het niet. Ooit heb ik samen met Marc en Serge nog een videofilm gemaakt met de titel Zeezenders 83-89 en die ging over euh… de zeezenders tussen 83 en 89. Serge schreef het scenario zo’n beetje, Marc en ik monteerden het geheel. Serge sprak ook het commentaar in, dat gebeurde bij mij thuis in mijn videostudiootje dat ik toen had, en ik herinner me mijn verbazing toen hij die commentaar ter plekke improviseerde. 
En toch klonk het perfect alsof het netjes uitgeschreven was, en het was nog informatief ook.

Marc Hermans en Tineke de Nooy

Van de foto’s die Marc mij stuurde, plaats ik er hier eentje omdat ik denk dat hij zelf die ene de leukste vindt. Marc staat er op samen met Tineke en ik weet dat hij een redelijke fan van die dame was/is. Graag gedaan, hoor.

Om het dagboek-aspect niet te verwaarlozen: wat ga ik vandaag nog doen?
Straks moet ik naar een Portugees trouwfeest, en dat zal het zo’n beetje zijn voor vandaag, denk ik. Ik zit nu al te zweten van te voren, want de temperatuur is steil de hoogte in gegaan en ik moet voor de rest van de dag mijn kostuum aan. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik daar een godsgruwelijke hekel aan heb maar ik kan moeilijk in jeans verschijnen, zodus.

Weet je wat, lief dagboek? Ik sluit vandaag af in Veronica-sfeer en met de besnorde Will Luikinga in gedachten: rij en trouwfeest voorzichtig, denk aan mij. 

Afspraak met een kabouter

Het is raar, maar ik heb in mijn radio-loopbaan twee Benny Baetens gekend. 
De tweede werkte bij Uniek FM in Turnhout in de tijd dat ik daar ook programma deed. Mijn Kempense periode, zeg maar. Deze Benny had blonde haren en hij was een regelrecht succes bij de dames. Veel verder zal ik daar niet over uitweiden, want voor hetzelfde geld is Benny op dit ogenblik een rechtschapen en liefhebbende huisvader, wiens leven ik zeker niet in de war wil schoppen door uitgebreide onthullingen uit een ver verleden. Jaren geleden heb ik ooit eens opgevangen dat hij boer geworden is. Boer, godbetert. Dat zullen zijn fans ook nooit gedacht hebben waarschijnlijk. 

De andere Benny Baeten was de originele. Hij zat bij Maeva en deed het nachtprogramma, nadat Ronny Van Gelder was opgestapt. Benny Baeten (The Original) kwam eigenlijk van Maeva Lokaal in Antwerpen, en dat was dan weer gegroeid uit Radio Brabo. Toen bleek dat de ontvangst van Maeva vanuit Ukkel toch niet honderd procent was op alle plaatsen in Vlaanderen, besloot P. Valain dan maar hier en daar wat lokale stations over te nemen en Radio Brabo was de gelukkige voor Antwerpen. Benny Baeten kwam van daar en mijn collega Marc Hermans zat daar oorspronkelijk ook.

Ja, de Marc. Hoe die bij Maeva terechtgekomen is en uiteindelijk één van de drie Villa-boys werd… Dat was voor hem ook een kwestie van handelen zonder veel nadenken. Het geluk een handje toesteken, de kans grijpen wanneer ze op je afkomt onder begeleiding van een groot bord met in hoofdletters DIT IS HET MOMENT!

Toen Brabo werd omgetoverd in Maeva Lokaal, bleef Marc eerst in Antwerpen zitten, samen met collega’s als Luk Van der Donk, Willy De Knipper en anderen. Hij deed er de lokale ontkoppelingen. Ik ontmoette hem voor het eerst toen hij samen met Luk naar Ukkel kwam om in Wekkerwacht te komen praten over Maeva Lokaal. Dat spel daar in Antwerpen duurde niet lang, de jacht op Maeva was inmiddels al een tijdje open. In januari 1982 waren we voor het eerst in beslag genomen, geloof ik. En ook Maeva Lokaal werd snel door de overheid opgedoekt. Gevolg: Marc en zijn collega’s zaten zonder werk.

Patrick Valain had in die tijd al gemerkt dat het voor Arie en mezelf een beetje te moeilijk werd om met z’n tweetjes de hele tijd Maeva in de lucht te houden (elk uur programma’s starten, nieuwslezen en nog eens zelf programma doen ook) en hij stuurde het leven van Marc een heel andere richting uit met de simpele vraag: Wil je bij die twee in Ukkel gaan wonen, Marc?

Dat was voor Marc zo’n beetje hetzelfde als toen Germain aan mij vroeg of ik nog altijd aan boord van de Magdalena wilde. Tegenwoordig denkt Marc iets langer na als hij een keuze moet maken, maar toen was hij jong en hij wilde wel wat en dus pakte hij zijn koffer en liet zijn Antwerpse leven compleet achter zich, toenmalig lief en al. Vandaar dat vanaf die dag een Rotterdammer, een Antwerpenaar en een Hammenaar samen gingen wonen en bijna anderhalf jaar lang radiootje mochten spelen op 103 puntje 5.

Ik moet me zeker niet laten afleiden door het strand hier vlakbij, en de oceaan die af en toe mijn blik trekt en mij doet zoeken naar scheepjes en zo. Hoe kwam ik eigenlijk bij Benny Baeten? Welnu, ook deze Antwerpse krullebol kwam van het opgedoekte Maeva Lokaal bij de nationale broer terecht, net zoals Luk Van der Donk. En van Benny had ik in 23 jaar niets meer gehoord tot ik vorige week een e-mail van hem kreeg vanuit Spanje. Hij had mijn euh.. dagboek ontdekt op Internet en liet weten dat hij meeleest vanuit San Miguel de Salinas. Daar zit hij volgens Marc al sinds de late jaren tachtig. Internet is cool, zeg dat ik het gezegd heb.

En Luk Van der Donk.. ik zou verdorie niet weten waar die zit tegenwoordig, maar ik hoorde hem graag bezig ’s morgens voor ik mijn programma begon. Tussen Nevel en Dauw heette zijn ding, en hij deed dat op een manier die mij zeer aansprak. Mijn wekker liep af rond 5:30 en dan ging ik meestal in de woonkamer zitten, een koffie drinken en een beetje roken, en luisterde ik ondertussen naar de radio. In de vroegste periode naar Wout Wolkema en later dus naar Van der Donk. Er was overigens een tijd dat we nog geen telefoon hadden in Ukkel, en om te vermijden dat ik me zou verslapen, had ik een afspraak met Kabouter Rondbuik. Ja man, als iemand die Maeva niet kent op deze site terechtkomt, zal die ook nogal ogen trekken, denk ik. Kabouter Rondbuik, hoe bedenk je het? In elk geval, toen we dus nog geen telefoon hadden, kreeg ik van Rondbuik een walkie-talkie en als ik om 5:30 geen contact had gezocht met hem, kwam hij meteen naar de studio om mij wakker te maken.

(Mijn To Do-lijstje: vertellen over mijn calamiteiten bij het opstaan ’s morgens – over de hardhandige manier van wekken van Ron Vandeplas – over die keer dat Valain, Hoogland en Willy De Geest in allerijl naar Ukkel kwamen gereden omdat de zender uit de lucht was toen ik mij verslapen had – over de ochtend dat ik programma deed zonder dat ik het wist – over de kennismaking met Kabouter Rondbuik – en niet te vergeten, de hilarische anekdote over Arie en de zes telefoons)

‘Zou blonde Benny uit de Kempen ook Internet hebben?’
Op die manier moet ik één van mijn volgende bijdragen beginnen, dan kan ik eens uitweiden over de tijd van de Victoriestraat in Turnhout en het Lantaarnpad in Herentals. Dedju, op deze manier zou een mens nog aan zijn mémoires beginnen zonder dat hij er zelf erg in heeft. 

Zoute stokjes en Carmen in volle vlucht

Het is warm. En ik vreet me te pletter aan van die zoute stokjes. Zalig om mee in de tuin te zitten en ze één voor één uit het pakje te halen en op te knabbelen. Tot zover deze blik op mijn huidige bezigheid.

Vervolgens over tot de orde van de dag. Beetje orde scheppen in mijn hoofd, dàt moet ik doen. Nu ik eindelijk zo’n weblog (ok, dat woord kan er nog net mee door) begonnen ben, is er zoveel dat ik wil vertellen, maar allemaal tegelijk kan het niet want dan is er voor de volgende dagen niks meer over.

Ge zijt precies een crooner uit Las Vegas met die bril op,’ zei Marc vanmorgen op het werk. De foto is mijn meest recente, door Marc notabene zelf genomen op de barbecue van Forest afgelopen zondag. De bril is niet eens van mij, maar van mijn buurman. Ik zag geen steek, want ’t is er geen op sterkte uiteraard, maar de foto leek me wel cool. Meer moet je daar niet achter zoeken. Om Marc plezier te doen, hierbij een foto van hèm. Let op de opdruk op zijn blitze T-shirt.

Straks zit ik voor ’t eerst op Extra Gold. De Carmen-probleempjes zijn van de baan. Laat het duidelijk zijn, voor Patrick Thijs een attack krijgt: ’t waren eigenlijk geen Carmen-probleempjes, maar probleempjes van Ronny, de Carmen-piloot van dienst. Die moet het programma onder de knie krijgen in volle vlucht en dat zal wel niet meevallen.
‘Bij Forest hebben we een maand proef gedraaid met Carmen. Buiten antenne,’ grijnsde Mike Duprez gisteren. Ik bespeurde wel enig leedvermaak in zijn ogen. Tja, het is nu eenmaal zo. Ik hoop van harte dat er straks niks verkeerd gaat, anders kan Evert het programma overnemen. Al zou dat misschien nog niet zo slecht zijn. Evert klinkt goed, en hij zit live, dat scheelt een heel stuk. Ja, lief dagboek, voor een uur per dag ga ik echt niet van Waasmunster naar euh… dinges rijden. Ik weet de naam van de uitzendplaats op dit moment zelfs niet meer, zozeer bedwelmd ben ik door de zoute stokjes.

Gisteren mailtje gekregen van Geert M. Dat is mijn eigen stalker. Al jaren hoor ik af en toe iets van Geert, en altijd weer blijkt hij perfect op de hoogte te zijn van mijn reilen en zeilen. Hij heeft mij nu teruggevonden dankzij deze site. Maar ’t is best een goeie vent, zo te zien. Hij stelt ook wel de juiste vragen. Waarom ik schrijf dat Maeva mij na al die jaren nog steeds achtervolgt bijvoorbeeld. Of waarom ik op mijn weblog geen link leg naar de site van Eric Hofman en wèl naar die van LDG. En waarom de aftelling op de Maeva-archiefwebsite plots verdwenen is. Kortom, intelligente vragen waarop ik binnenkort een antwoord hoop te formuleren op deze plaats.

Eén vraag heeft Geert niet gesteld: waarom noem ik Diederik Van Der Veken steeds weer Manneke Doemp? Antwoord daarop eveneens binnenkort in dit theater!

%d bloggers liken dit: