Zoute stokjes en Carmen in volle vlucht

Het is warm. En ik vreet me te pletter aan van die zoute stokjes. Zalig om mee in de tuin te zitten en ze één voor één uit het pakje te halen en op te knabbelen. Tot zover deze blik op mijn huidige bezigheid.

Vervolgens over tot de orde van de dag. Beetje orde scheppen in mijn hoofd, dàt moet ik doen. Nu ik eindelijk zo’n weblog (ok, dat woord kan er nog net mee door) begonnen ben, is er zoveel dat ik wil vertellen, maar allemaal tegelijk kan het niet want dan is er voor de volgende dagen niks meer over.

Ge zijt precies een crooner uit Las Vegas met die bril op,’ zei Marc vanmorgen op het werk. De foto is mijn meest recente, door Marc notabene zelf genomen op de barbecue van Forest afgelopen zondag. De bril is niet eens van mij, maar van mijn buurman. Ik zag geen steek, want ’t is er geen op sterkte uiteraard, maar de foto leek me wel cool. Meer moet je daar niet achter zoeken. Om Marc plezier te doen, hierbij een foto van hèm. Let op de opdruk op zijn blitze T-shirt.

Straks zit ik voor ’t eerst op Extra Gold. De Carmen-probleempjes zijn van de baan. Laat het duidelijk zijn, voor Patrick Thijs een attack krijgt: ’t waren eigenlijk geen Carmen-probleempjes, maar probleempjes van Ronny, de Carmen-piloot van dienst. Die moet het programma onder de knie krijgen in volle vlucht en dat zal wel niet meevallen.
‘Bij Forest hebben we een maand proef gedraaid met Carmen. Buiten antenne,’ grijnsde Mike Duprez gisteren. Ik bespeurde wel enig leedvermaak in zijn ogen. Tja, het is nu eenmaal zo. Ik hoop van harte dat er straks niks verkeerd gaat, anders kan Evert het programma overnemen. Al zou dat misschien nog niet zo slecht zijn. Evert klinkt goed, en hij zit live, dat scheelt een heel stuk. Ja, lief dagboek, voor een uur per dag ga ik echt niet van Waasmunster naar euh… dinges rijden. Ik weet de naam van de uitzendplaats op dit moment zelfs niet meer, zozeer bedwelmd ben ik door de zoute stokjes.

Gisteren mailtje gekregen van Geert M. Dat is mijn eigen stalker. Al jaren hoor ik af en toe iets van Geert, en altijd weer blijkt hij perfect op de hoogte te zijn van mijn reilen en zeilen. Hij heeft mij nu teruggevonden dankzij deze site. Maar ’t is best een goeie vent, zo te zien. Hij stelt ook wel de juiste vragen. Waarom ik schrijf dat Maeva mij na al die jaren nog steeds achtervolgt bijvoorbeeld. Of waarom ik op mijn weblog geen link leg naar de site van Eric Hofman en wèl naar die van LDG. En waarom de aftelling op de Maeva-archiefwebsite plots verdwenen is. Kortom, intelligente vragen waarop ik binnenkort een antwoord hoop te formuleren op deze plaats.

Eén vraag heeft Geert niet gesteld: waarom noem ik Diederik Van Der Veken steeds weer Manneke Doemp? Antwoord daarop eveneens binnenkort in dit theater!

Rudi en het toilet

Een halfuurtje met Rudi aan de lijn gehangen vanavond.
Dat was ook weer een tijd geleden. We hadden het over Extra Gold, Outlook en over mijn euh… dagboek. Alles is wel off the record hé, zei hij toen het daarover ging. Uiteraard. Ik zou de meningen van Rudi van Vlaanderen niet durven ventileren via dit medium. Dat doet hij zelf wel.

De tijd dat Peter Hoogland mij vertelde dat hij nog wel een goeie dj kende voor Radio Huguette, die tijd ligt inmiddels een eeuw achter mij. Maar ’t is fijn om er soms aan terug te denken. Die Peter toch. Nog zo jong toen, in 1980. Hij had al zijn haar nog en van Joyce was nog geen spoor. Peter kende dus een dj, eentje uit Opwijk. En hij had gelijk, het was een goeie. Rudi deed zijn intrede bij Radio Huguette en meteen ook in de Vlaamse radiogeschiedenis.

Hij drukte onmiddellijk zijn stempel op die vrije radio uit Neder-over-Heembeek. Zijn stem was er eentje uit duizend, zijn spitsvondigheid en gevoel voor humor ook.
Hij slaagde erin om de slogan ‘Radio Huguette Internationaal, niet voor niets jouw vrije radio!’ net niet lachwekkend te laten klinken.

Ik moet dringend mijn zolder op om nog wat van die ouwe dingen op te zoeken en misschien wel online te zetten.

Leuke anekdote komt plots in me op. Ik belde in die tijd ooit eens naar Rudi, toen hij nog thuis woonde. Zijn toenmalig lief nam de telefoon op, en toen ik vroeg of ik hem kon spreken, zei ze vlotjes (tegen mij, toen nog bijna een wildvreemde): Momentje, Rudi zit juist te kakken.
Het menselijk geheugen onthoudt de raarste dingen.

Voor de rest moest ik voor Rudi vanavond mijn helpdesk-petje even opzetten om hem te adviseren bij een probleem met zijn Outlook Express. Zo af en toe lopen mijn verschillende levens wel eens door mekaar, of ik het leuk vind of niet.

Rudi Van Vlaanderen bij Huguette, 1980

Over goede voornemens enzo

Blog heb ik altijd al een afschuwelijk trendy woord gevonden.
Het doet me denken aan buitenaardse gedrochten. It’s life Jim, but not as we know it!
Ik beloof dan ook dat ik dat woord nooit meer zal gebruiken. Zelfs hier niet, in mijn eigen blog. Oeps.

Waar zal ik het allemaal over hebben in mijn euh… dagboek? 
Laat ik zeker van de gelegenheid gebruik maken om herinneringen op te halen aan mijn piratentijd. Mi Amigo. Oh die zalige tijd van mijn Grote Jongensavontuur. De Noordzee. Mijn tijd aan boord van dat zendschip. Het onbeschrijflijke gevoel dat ik had toen ik die krachtige middengolfzender mocht aanzetten ’s morgens iets voor 6 uur. De glans van de mast. De vlinders in de buik toen ik mijn eerste Mi Amigo-jingles mocht draaien. Deel mocht uitmaken van een toch wel beperkte groep van avonturiers. 
Stop! Er is nog tijd genoeg om lyrisch daarover te gaan doen.

Over Maeva moet ik het natuurlijk ook hebben. Dat was ook een avontuur. Eentje dat nog elke dag gevolgen heeft voor mij. Dus ook die bladzijden van mijn Jongensboek moeten hun plaats vinden hier.

Over het werk dat ik nu al drie jaar doe misschien? Klanten te woord staan. Proberen te helpen. Bah ja, waarom niet? ’t Is geen avontuur, maar het maakt wel deel uit van mijn leven.

Over Forest dan? Ja hoor, natuurlijk. Lokale radio waar ik me niet slecht voel, integendeel.
Het voorbije weekend nog barbecue gehad met de radio in Hamme. ’t Was lekker, en het deed me een beetje denken aan de grote Maeva-bijeenkomsten begin jaren 80, alleen werd ik nu wèl redelijk gerust gelaten.

Toen Marc vanmorgen op het werk de eerste blik wierp op mijn euh… dagboek, vroeg hij: ‘En ik word dan zeker een figuurtje in je dagboek?’.
Tja, Marc. Als er één iemand het verdient om een figuurtje in mijn dagboek te worden, dan ben jij het wel.. ’t Zal al ruim 23 jaar zijn dat we elkaar kennen, denk ik. En de goden hebben gewild dat we nu alweer drie jaar ook op het werk op dezelfde vloer zitten. 
Ik zal niet anders kunnen dan je er regelmatig bijsleuren.

In het begin was het woord

Al 20 jaar heeft het computervirus mij te pakken.
Mijn eerste was een Commodore 64. Mijn huidige is een Acer Travelmate.
Mijn eerste verbinding met de buitenwereld was via een 300 baud modem. Mijn huidige verbinding gaat via de kabel. 
Het wordt tijd dat ik Internet en mijn pc eens gebruik om een beetje van mezelf bloot te geven.
We zullen zien wat het wordt.